De Zeelandmarathon werd met de vorige editie in de Runners omschreven als een beest van een marathon. Windkracht 8 tegen  over mul zand, kuitenbijters in de laatste 10 kilometer. Kortom de zwaarste van Nederland. En dat wil je wel eens meemaken en je schrijft je in. Het is een marathon die voor mij past in de voorbereiding op de zestig van Texel. Een stevige training over vergelijkbare omstandigheden. Dacht ik.

het begon allemaal prima. Het was wat te heet in de eerste kilometers. Even opgelopen met Willem Müntze. Die liep vandaag zijn 57e marathon. Van dit jaar. En na de eerste kuitenbijter draai je de Zeelandbruggen op. De Oosterscheldekering is een fantastische plek om te lopen. Wind en aan beide kanten water. En enthousiast publiek.

De eerste 18 kilometer is het eigenlijk een gewone marathon. Weliswaar is elke kilometer mooi om te zien, maar het is vlak en niet bijzonder. Maar dan begint het strand. Dit keer was het laag water. Daardoor waren er veel harde stukken. Toch liep het wisselend. Soms had je van die ribbels in het zand, waar je voeten niet lekker op liepen en dan moest je toch weer kiezen voor de stukken die iedereen al had genomen en die dus rul waren. Maar niet klagen. Het liep lekker, gezellig kwebbelend, schitterende vergezichten, weinig wind. Maar toen het strand af. Duin op. Er was mij gezegd dat het venijn van deze loop in de staart zit. En een marathon blijft 42 kilometer. Vanaf Domburg loop je over de duinen. Ik ben de Kennemerduinen gewend en op Texel heb ik ook regelmatig in de duinen gelopen. Maar langs de Zeeuwse kust loopt een pad over de hoogste toppen. Ongeveer 10 kilometer gaat het op en neer. Steeds zie je het heerlijk glooien naar beneden, maar je ziet ook waar het weer omhoog gaat. En het gaat vaak en hoog omhoog. De laatste puist was op 39 kilometer. Weliswaar maar 27 meter, maar als je steeds vrijwel vanaf zeeniveau weer die klim moet maken, dan telt dat. De laatste twee kilometer ging over het strand. Dan nog even over mul zand omhoog. Maar dan heb je ook wat. Doedelzakspelers, iedereen roept je naam (staat op je startnummer), iedereen moedigt je aan, ook al komt ondertussen de regen met bakken uit de lucht. En in de laatste bocht krijg je een Zeeuwse vlag in je handen. Ik worstel en kom boven. Het was een worsteling, maar ik kom terug.

Klhaas.