 |
 |
 |
|
The Great Ethiopian Run (door Nina Mamadeus)
The Great Ethiopian Run, mijn langzaamste 10 kilometer ooit maar één van de leukste hardloopevenementen waar ik aan heb meegedaan. We beginnen met een gezamelijke warming-up in de voortuin van het Sheraton Addis Ababa. Allemaal gekleed in hetzelfde roze met rood geleurde T-shirt. Dit shirt is tevens het bewijs van inschrijving. Geen chip of wedstrijdnummer dus.Onze groep bestaat uit een aantal werknemers van het Sheraton, een collega van mij en ikzelf. Na de warming-up banen we ons een weg naar het Meskelplein waar het startschot zal luidden. Tijdens de wandeling begin ik te twijfelen of ik er wel verstandig aan heb gedaan om zonder water aan de wedstrijd te beginnen. Mijn twijfel neemt alleen maar toe wanneer een andere renner vraagt of het niet beter was geweest als ik een flesje water had meegenomen.Eenmaal aangekomen bij de start ben ik zo onder de indruk van wat ik om me heen zie waardoor mijn twijfel verdwijnt als sneeuw voor de zon. Het plein is afgeladen met mensen allemaal gekleed in hetzelde renshirt. Wat ze verder aan hebben. Tja ik zie mensen met slippers, bergschoenen, spijkerbroeken allemaal hardlopers klaar om die 10 kilometer te tackelen. Heel anders dan een hardloopwedstrijd in Nederland waar iedereen uitgerust is in de hipste hardloopkleding met bijpassende hardloopgadgets. Nee, hier in Addis zijn de renners down to earth, een paar bergschoenen met een versleten spijkerbroek aan en je bent klaar om te gaan.Waar de start is, is ons onduidelijk we staan op het plein te wachten. En dan begint iedereen uit het niets te rennen. Het is één grote chaos en aan alle kanten botsen er renners tegen me aan. Hier en daar struikel ik over een voet. Laat de uitdaging op 2200 meter hoogte maar beginnen.Omdat het hardlopen op hoogte andere koek is dan mijn gangbare rondje in het Amsterdamse Bos besluiten mijn collega en ik het rustig aan te doen. Thuis gaan we wel weer voor die PR. Alhoewel mijn collega harder had gekund, besluit hij toch als een ware teamplayer met mij mee te hobbelen.Het parcours brengt ons dwars door de authentieke straten van Addis Ababa waar de penetrante lucht van gebraden kip onze neuzen binnendringt. De wedstrijd trekt enorm veel publiek. Ik verbaas me over de vele mensen aan de kant die ons staan toe te juichen. Op een goed moment staat er zelfs een Afrikaanse band te spelen. Het geeft me een enorme oppepper.Zo ongeveer op kilometer zes krijg ik het zwaar en de hoogte grijpt me in de benen. Goed, dit is dus hardlopen op 2200 meter hoogte. Ik vervloek mezelf nog even dat ik geen water mee heb genomen. Het is zwoegen om mijn benen in beweging te houden tot de eindstreep. Na een zware strijd geleverd te hebben in de laatste kilometers ben ik zeer trots wanneer ik de finishlijn haal. Het was een genoegen om deze wedstrijd mee te maken.Teruggekomen bij het terein van het hotel komen we de renner tegen die me attendeerde op het feit dat ik geen waterflesje bij me had. En zegt hij? Hoe ging het? Zwaar zeg ik. Je had gelijk dat ik water mee had moeten nemen. Met pretoogjes kijkt hij me glimlachend aan.
|
